من نه منم

این روزها...

2009-05-04T18:58:00.000-07:00

این روزها خیلی دل‌ام می‌گیرد، و نباید آن را بروز دهم. چرا که کسی کنارم هست، که نباید آن را ببیند. و خب؛ این سخت است.
فردا نمایش‌گاه کتاب تهران شروع می‌شود و قلب من در آن‌جا می‌تپد. در میان کتاب‌ها، جایی که بهترین خاطره‌های زنده‌گی‌ام از آن‌جا است... جایی ذهن من کاوش‌گرانه به هر سو می‌گشت و هر سو می‌چرخید و هر لحظه منتظر کسانی بود که بیایند و به آن شوق امانی بدهند...
امروز شادی و افشین عقد کردند... چه‌قدر خوش‌حال شدم...

دشواری وظیفه

2009-04-19T18:36:00.000-07:00

نمی‌دانم این شب‌ها و روزها را سرانجامی است یا نه؟ دوست تازه یافته‌ام می‌گفت باید برای خود نخواستن را همیشه در دستور کار داشته باشیم. همیشه این‌طور بوده‌ام یا بهتر بگویم همه‌ی سعی‌ام این بوده که این‌طور باشم. کاش توانسته باشم.
اما هیچ وقت یاد نگرفتم تند نباشم. شاید در این خلوت‌گاه تمرین تند نبودن بکنم، چیزی عایدم شود. خیلی‌ها را این گونه رنجانده‌ام و بر این روش گاه بد بر کسی تاخته‌ام.
شاملو می‌گوید: انسان دشواری وظیفه است. اما این دشواری بدجور ملعبه‌ی دست مغروران و شهرت‌طلبان شده. می‌بینم که با یک چیز کوچک چه‌طور به خود می‌بالند. آن‌چنان بالیدینی که فخرفروشی است به مردم، به ما.
از چند ماه پیش آدم‌های جدیدی به زنده‌گی‌ام پا گذاشته‌اند که هر کدام‌شان دنیای جدیدی نشان‌ام داده‌اند. چه‌قدر چیز هست که من باید یاد بگیرم. چه قدر چیز هست که نمی‌دانم و چه قدر چیز بی‌هوده است که بی‌هوده‌تر به آن دل بسته‌ام.
باید همیشه انسان را رعایت کنم.
خبر شدم که زوج آینده به دیدارمان می‌آیند در روزهای آتی. روزهای پرخاطره‌یی باید باشد...
کاش همیشه انسان را توانسته باشم که رعایت کنم... اما به راستی چه‌گونه می‌شود انسان را رعایت کرد...
نمی‌دانم این‌جا می‌آیم چرا انقدر پرت می‌نویسم...

آن روزها رفتند...

2009-04-17T17:40:00.000-07:00

نمی‌دانم چه شد که پس از مدت‌ها این‌جا سری زدم. جایی که شاید روزگاری قرار بود محل فریادهای‌ام باشد، تبدیل به خلوت‌گاهی شده...
شاید برای این آمدم این‌جا که چیزی بنویسم و کسی نبیند. همیشه دوست داشتم چیزهایی بنویسم که کسی آن را نخواند یا هول آن را داشته باشم که کسی آن را نخواند...
دفتر خاطرات و دفتر عاشقانه‌های کودکی و نجوانی همیشه این‌گونه بودند...
این روزهای سال، پر خاطره‌ترین روزهای عمرم است...
همیشه این روزها چیزی در دل‌ام سنگینی می‌کند...
همیشه حسی گنگ و خوش‌آیند و آشنا و دل‌آشوب مرا احاطه می‌کند...
دیشب جای‌ام خالی بود، این روزها جای‌ام خالی است، جای‌ام بیش‌تر از همه جا پیش خودم خالی‌ است...

2009-01-06T19:55:00.000-08:00

دیدی یک سال گذشت از شب یلدا و من و تو هنوز می خوانیم:
بیا رسید وقت درو
مال منی از پیش ام نرو
بیا سرکارمون بریم
درو کنیم گندمارو

2008-09-18T07:35:00.000-07:00

چندی بود که یک بیمار روانی می‌خواست آن‌چه را که داشتیم از ما بگیرد. نتوانست. بعد از او کس و یا کسانی به همین قصد وارد شده‌اند، تلفن می‌زنند و کامنت می‌گذارند.... آن‌چه که میان ما است از بین رفتنی نیست. تلاش بی‌هوده و گرگی پیشه کردن و در خف نشستن به قصد ضربه زدن و مانند مریض احوالان سر به دیوار کوفتن و از سر بی‌چاره‌گی پرت گفتن و نیش زدن چون کرکسی گشوده بال و ... بر هوا است و سر آخرش درمانده‌گی است که از همان ابتدای‌اش داشته و دارند و خواهند داشت.

با نگاهی سر از نفرت به شما می‌نگریم. با نگاهی که به آهی می‌ماند، به آهی که بر چشمان‌تان می‌نشیند و تا عمر کورتان می‌کند.

ناتمام

2008-09-17T10:56:00.000-07:00

در آغوش ات که قراری نیست

در چشم های ات که آرامشی از راستی است

و پاکی...

2008-09-08T13:37:00.000-07:00

مستان سلامت می‌کنند

رو آن ربابی را بگو مستان سلامت می‌کنند

وان مرغ آبی را بگو مستان سلامت می‌کنند

آن میر ساقی را بگو

مستان سلامت می‌کنند

وان عمر باقی را بگو مستان سلامت می‌کنند

آن میر غوغا را بگو

وان میر غوغا را بگو مستان سلامت می‌کنند

وان شور و سودا را بگو

وان شور و سودا را بگو مستان سلامت می‌کنند

آن میر مه‌رو را بگو

آن چشم جادو را بگو

آن شاه خوش‌خو را بگو مستان سلامت می‌کنند مستان سلامت می‌کنند! مستان سلامت می‌کنند!

ای جان جان ای جان جان، ای تو چنین و صد چنان مستان سلامت می‌کنند

این‌جا کسی با خویش نیست

یک مست این‌جا بیش نیست

این‌جا طریق و کیش نیست، مستان سلامت می‌کنند...

برای شیدا

{+} مولانا

2007-11-28T14:28:00.000-08:00

عزیز آواز نام‌ات را...

صدا می‌زنم ام‌روز، در ترنمی که اعجازگونه به لبان‌ام می‌نشیند،عزیز آواز نام‌ات را... چه هوایی‌ست ام‌روز؛ بامدادش را سرانجامی‌ست اگر از چشم‌های بی مقدمه‌ی توست که هیچ منطقی را برنمی‌تابد.

از عزیز آواز نام‌ات که چامه‌ای دل‌نواز را نوید می‌دهد... به سماع و رقص‌اند عطر سیب‌ها و طعم نارنج‌ها.

گوش دار صدایی و خواهشی به تمنای توست:

می‌آیم، می‌آیم

و آستانه پر از عشق می‌شود،

و من به تو که در آستانه ایستاده‌ای سلامی همیشه‌گی خواهم داد. گوش دار

2007-09-09T14:33:00.000-07:00

به خاطر تمام آرامشی که به آغوشم یله داده ای

به خاطر تمام لحظات زیبایی که به ثانیه های ام بغل داده ای

به خاطر تمام عشقی که برای ام بر لب های ات می سرایی

به خاطر شیرین ترین کلماتی که بر زبان ات جاری می شود

به خاطر این که بی چشم داشتی سایه سار محبتت همیشه هست

دوستت دارم

به خاطر این آرامش که می دانم ابدی است و میان من و تو می ماند

به خاطر صداقت بی بدیل ات

به خاطر همه چیز

دوستت دارم

2007-08-17T04:23:00.000-07:00

وقتي دل شيدايي مي‌رفت به بستان ها

بي خويشتنم كردي‏‏‏ بوي گل و ريحان ها

2007-08-13T11:44:00.000-07:00

بعد از آن خودکشی نا به هنگام که فرجام همه ی فرجام ها بود انگار، رسم عاشقانه ام برای چندمین بار در نگاه ات شکست. بوسه های شلاق خورده هنوز از التهاب و زخم می سوزند و درک چه ها کشیدن را در امتداد زمانی که می گذرد و کسی به دیدنش نگاهی مشتعل نمی کند؛ رسوب می دهند.
دل هره ی مرداب گرفته روزها را،
به گمانم باید رفت،
که من در درازنای شب های بی انتهای یلدا خواهم مرد.
به گمانم خسته ام،
هنوز آن خیابان طعم شعرهایی را می دهند که ملتهبانه در آن می نوشتم! و هنوز می نویسم بی آن که بگذارم به خوانش اش کسی دست یازد.
از آن دژرفتاری که چنان کرد و این چنین خواست زمین را از زخم خونابه به سیلاب روان است و روان است و روان است.
به گمانم باید رفت،
طعم رفتن گرفته میهن دوستی ترک خورده،
هر چه انتظار،
هر چه بی قراری،
هر چه تنهایی،
هر چه سودایی؛
کشیدم، بودم، ماندم، داشتم.
به گمان باید رفت، به گمانم باید سوخت، باید ساخت، باید سرود
. به گمانم از این تنهایی میوه های درختان از این پس دیر خواهند رسید و سبزی های دوره گرد خواهند پوسید.
به گمانم فردا از این تنهایی کتاب های پر خواننده و شعرهای بی بدیل و سوابق پر افتخار ادبی پدید خواهد آمد، امام طعم دریاچه یی خوش بختی, که شور می شود را چه کنم؟
به گمان از وقتی قصه نویس چشم های خشکیده شدم، نفس زمان بند آمد.
پاسی از شب ها سپیدناکی رو به رو تمنای محال روایت آن خزینه ی بی مهر و ماه را می کند و فسوس که می نویسم گندم وار؛ چرا که جوانه ی سبزی در این دیار دیده از خاک تاریک به آسمان آبی پر نمی دهد.
واژهای شبح وار از اتاق خالی عبور می کنند و تن به آسایش شب نمی سپارند.
در آغوش یک گناه یخ می بندد سمفونی زیستن
مرده گان از آسمان فرومی ریزند
من خیال بافانه هنوز احساس می کنم
صبح و دریا و زنده گی
شبیه چشمان تواند
ولی می دانم که بی هوده وا داده ام

2007-07-18T12:32:00.000-07:00

آگاهي نرم و مخملي

چقدر جالب ما اصلن اصلن نمي‌دانستيم كه تمام امور مملكتي ما و چند مملكت ديگر كه خيلي خيلي زياد هستند همه‌اش توسط بنياد سورس توصيه مي‌شود و هر كس در مملكت ما و در هر مملكت ديگري كه ساز مخالف بزند توسط اين بنياد هدايت مي‌شود. و اصولن تمام كارهاي بد بد را اين بيناد امپرياليستي اجرا مي‌كند. ما اصلن اصلن نمي دانستيم كه گذاشتن جلسه در فلان كشور و بهمان كشور و ارتباط برقرار كردن كار خيلي خيلي بدي‌ست. اما وقتي پخش سخنان كارشناسان؛ رامين جهانبگلو و هاله اسفندياري و كيان تاج‌بخش را شنيديم و ديديم جدي جدي باورمان شد كه نه بابا دست‌هايي در كار است كه خطرات نرم و راحتي را براي كشور درست كند.
ولي ما نفهميديم يخچال، وسط اتاق هاله اسفندياري چي‌كار مي‌كرد؟ كلن صحنه آرايي محل نشستن اين سه نفر آدم رابه طور متوالي و متوارتر مي‌كشت. مثلن روزنامه ايراني كه روي ميز اسفندياري بود، يا بطري‌هاي آب معدني باز شده. ويترين خالي پشت سر تاج‌بخش، برگ‌هايي كه بغل تصوير رامين جهانبگلو بود، تي‌شرت اتو نخورده جهانبگلو و...

بيبش از يك هفته از بازداشت اعضاي شواري مركزي دفتر تحكيم وحدت و ادوار تحكيم وحدت مي گذرد و از بازداشت پلي‌تكنيكي‌ها هفتاد روز. نشان دادن سه دانش جوي اوكرايني و صربستاني و گرجستاني به عنوان رهبران انقلاب‌هاي مخملي جالب توجه بود. به نظر شما منظوري داشتن؟

اين كه خيلي بي‌ربط اسفندياري وسط صحبت از يك دانش‌گاهع مثال بزنه بعد كاملن به صورت اتفاقي محسن سازگارا در آن جا كار كند كاملن اتفاقي‌ست.
ولي ما كلن ممنونيم كه نسبت به برخي قضايا كاملن آگاه شديم و فهميديم كه همه چيز به بنياد سورس ربط دارد

راستي اين كاغذ‌هايي كه دست تاج بخش بود و متن انگليس داشت جريان‌اش چي بود؟ اگر كسي مي داند، آگاه مان كند كه ممنون مي‌شوم

مرتبط:

اعتراف گیری؛ مقابله تبلیغاتی یا ارسال پیام به منتقدین داخلی؟

-------------

پي نوشت:

به علت اينكه وبلاگ قمار عاشقانه دچار حمله‌ي spam ها شده و مهندسين گوگل مهربان گفته‌اند كه تا دو روز ديگر درست‌اش مي كنيم. فعلن شعر و شاعري و دلي دلي نوشتن را در اين جا كنار مي‌گذاريم و به اهم اخبار مي‌پردازيم.

{+}

2007-07-02T13:20:00.000-07:00

دوست‌ات دارم
به همين ساده‌گي

دل شوره دارم
پنجره باز است و هوا گرم
با خودم مي گويم؛ دوست‌اش دارم
با خودم مي گويم؛
مي‌شود
يك روز آخر مي‌شود

ماهي ليز كوچك
مدام از دست‌هاي‌ام سر مي‌خورد
دريا كه حوض نيست
ولي من شنا مي‌كنم

تابلو‌هاي اتاق‌ام را برداشته‌ام
همه‌ي اتاق تنها شده است
اين آسمان لعنتي هواي دل‌تنگي در سينه دارد
در اداره‌ي هواشناسي جواب آدم را سر بالا مي‌دهند

راه مي‌افتم در خيابان
مي‌روم موزه
شايد از شادي‌هاي كودكي‌ام چيزي در آن جا باشد
يك نفر سر راه‌ام مي‌ايستد
مي‌گويد:
_"كدام كودكي؟
راه گم كرده‌ايد آقا؟"
سرطان مي‌گيرم انگار

تو طعم شكلات مي‌دهي
من طعم شكلات‌ها را دوست دارم
اما سهمي از شكلات‌هاي تو ندارم

آسمان هنوز حال‌اش خوب نيس

هواپيماها و پرنده‌ها

سردشان شده است
من دل‌ام گردو مي‌خواهد
سنگ براي شكستن دارم
اما خودش را نه

اما من تو را دوست دارم
به همين ساده‌گي

وقتي مي‌گويم حال‌ام خوب نيست
ماهي‌ها همه عاشق مي‌وند
ولي هيچ ستاره‌اي مرض بي‌نوري نمي‌گيرد
و اين شكلي تنهايي روي كتاب‌خانه‌ام مي نشيند

مي‌خواهم بنويسم آزادي
مداد مشكي‌ام اسير چشم‌هاي‌ات مي‌شود
كاغذم سبز مي‌شود

2007-06-27T13:35:00.000-07:00

"به اين شهر سوگند مي‌خورم

و تو _ ساكن در اين شهري

وسوگند به پدر، و فرزنداني كه پديد آورد

كه انسان را در رنج آفريديم...

سوره‌ي بلد

و با رنج خواهم زيست. تا به هميشه، و اين درد در سينه خواهد ماند، چون رازي سر به مهر...

تحمل‌سوز است و چاره اي نيست

2007-06-25T10:26:00.000-07:00

...

2007-06-24T12:36:00.000-07:00

خسته‌ام از آدم‌هايي كه زير باران براي‌ات مي‌ميرند و وقتي آفتاب مي‌شود همه چيز را از ياد مي‌برند

2007-06-20T14:07:00.000-07:00

شعر لطيف چشم‌هاي تو
طنز تلخ دست‌نوشته‌هاي من
حجم عظيم دوري از تو
روان جاري احساس من

و فردا
زمان پيوسته مي‌شود
شبانه مي‌نويسم
شبانه پرسه مي زنم

به جانم رخنه دارد
كه
كفايتم نيست

شبانه گناه مي‌كنم
شبانه پرسه مي‌زنم
شبانه مي‌نويسم
شعرها مظلوم مي‌شوند
واژه‌ها نمكسود خواب مي‌شوند و
طعم درياچه مي‌گيرند
مي‌خواهم شبيه سيب ها شود
زبان زنجره‌اي نوشته‌هاي‌ام
پس
شبانه مي‌نويسم
تو هم
شبانه بخوان

2007-06-18T13:58:00.000-07:00

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم...

2007-06-15T07:58:00.000-07:00

اتاق‌هاي هول‌انگيز

يك منطق شفاهي

واژه‌هاي پوسيده

تكبر سنتي

خشونت سرپايي

قانون‌هاي ترسيده

سكوت‌هاي كشنده

انديشه‌ي پاشيده

آدم‌هاي گرسنه

سلسله‌ي هميشه

عرياني و ويراني

شب زنده‌دار بي كس

قي عفونت ترس

سب طالع نحس

رويت وحشت مرگ

توي يك دخمه‌ي تنگ

مرگ پرنده با جيغ

دعواي ساقه با تيغ

توطئه‌ي جنايي

چشم‌هاي چين خورده

اتاق‌هاي دودآلود

خون‌سرد؛

مرد مهتاب

2007-06-12T12:43:00.000-07:00

درباره‌ي خوش‌بختي بنويس

خوش‌بختي چه شكلي است؟

تو با پالتويي قرمز

كجا دمي به خمره مي‌زند؟

در بستر، روزهاي يك‌شنبه

خوش‌بختي چه صداي دارد؟

صداي پررررر گوشي تلفن كه درست سر جايش نگذاشته‌اند.

خوشبختي چه كاره است؟

شغل آزاد دارد

خوش‌بختي چه احساسي دارد؟

حباب درست كردن با دست‌هايي برهنه

آدرسش كجاست؟

خانه‌ي تو؛ دل‌بندم

خوش‌بختي چه عطري دارد؟

دريا، هوا، زمين

آخرين بار كي ديدي‌اش؟

زير ملافه، خنده بر لب

خوش‌بختي چه دارد؟

بوسه‌اي كش‌دار و آرام

خوش‌بختي چگونه مي‌نويسد؟

بد مثل اين

Carol ann duffy

* اما يك روز رفت...

2007-06-11T08:44:00.000-07:00

شاعري مست_ مست

چشم در چشم خدا

از راستي مي گفت؛

كفر پديد آمد

2007-06-10T13:08:00.000-07:00

... به نا امني آن عشق اكتفا بود جان تشنه را؛ كه آن دو نا آرام بي‌بديل جادويي خطي از هرم سراب بر گرده‌ي سرخ خورشيد كشيد و رفت... زنده‌گي هنوز بود و فردا خيال بود و سفر جان‌كاه... كاش زنده‌گي من هم جوهري مي‌شد...

كه بي هيچ گناهي در شهر آناني كه پس از خواب دوشين به جان‌شان نهيب عشق مي ‌خورد كه اينك آتش و جهان را از تك چشم هوس‌ناك خود مي‌نگرند تا هرزه نگاه‌اش دارند، محكوم به مجازات ابدي شدن؛ رسوايي تيره‌گي زنده‌گي گونه‌ي نكبت باري است كه دل را به مهماني لجن‌زار مرداب‌وار زنده‌گي بغل مي‌دهد...

مي‌رفت، در زيستن مي‌‌رفت، شعر بود كه مي‌رفت، عشق بود كه مي‌رفت، همه‌ي زنده‌گي سر رفتن داشت باز نمي ماند كه نمي ماند...

مي بريد، امان بود كه مي‌بريد، طاقت بود كه مي‌رفت از كف...كه از اين دست چه قبرستاني كه جان بدان آغشته شد...

آن تپه‌ي سبز را، كه شهر زير پا بود و جرات مي‌خواست گفتن را كه توان شنيدن داشته باشد شهر؛ كه نشد... نفرين بر شهر.... تا خدا آن جا راهي نبود... او مي‌ديد...

و آن جا، آن جا كه سي‌مرغ سر گذشتن از ققنوس را داشت؛ آغوش بود... بوسه بود... يك بوسه كه همچنان معطل مانده است...

2007-06-09T13:37:00.000-07:00

مي‌گفت چرا شعر بگويم، وقتي اين همه شاعر خوب هست؟
مي‌گفت چرا تلاش كنم يك كارگردان خوب بشوم، وقتي اين همه فيلم خوب براي ديدن هست؟
به خودش مي گفت چرا بايد كارهاي فني ياد بگيرم وقتي ديگران هستند كه انجام‌اش دهند؟
پيش خودش فكر كرد چرا بايد...
روزي معشوقه‌اش را داشت نگاه مي كرد كه دستش در دست ديگري بود؛ شنيد كه كسي به او گفت: چرا بايد عاشق بشوي وقتي ديگران از تو عاشق‌تر هستند

2007-06-07T12:54:00.000-07:00

حالا ديگر همه‌ي زنده‌گي من درد مي كند

2007-05-22T12:01:00.000-07:00

آب زلالي مي‌نمود، مزه كه كردم بوي لجن مي‌داد. تا آخر سركشيدم.
همه‌ي آن را استفراغ كردم

2007-05-20T13:59:00.000-07:00

قدمم

مسافت را در كوچه‌ها لگد مال مي‌كند

جهنم درونم را

اما

چاره چيست

ماياكوفسكي

2007-04-30T12:04:00.000-07:00

در شروع بغضي
كه اعدام مي كند
همه ي گمان زيستن را در گلو
سلاخ و قناري
بهانه هاي جنايت را
با مضراب هاي خون
سرودي مي كنند

سلاخ مي نوازد
[صداي ساتور]
قناري مي خواند
[هواي اعدام]

جان ركاب مي زند شوق هميشه را
نافرجامي تكرار مي شود
در انبوهي غم گونه اي كه تماشا دارد
فعل حرام را

اصالت آينه از نگاه تاريك مي شود
كمر زيستن در حلقوم شكست مي شكند
و هزار سال ادبيات
به روايت هزران شاعر
خورشيد بي فروغي مي شود
كه براي بيان كلمه ي تابش
در به در واژه مي شود

و حرام واژه اي كه كاش
لغت انسان را
به زخم چركين گناه نمي نشاند
بر پيشاني انسان نمي نشست
حرام واژه اي كه از فرط تكرار
به تازه گي در صورت آينه تاول مي زند

خورشيد
هر آنچه را كه دارد مي دهد
آينه هر آنچه را كه هست مي دهد
و انسان
از آينه و خورشيد
هر آنچه را كه هست مي گيرد
تا آن جا كه
حسرت زيستن در نگاه تو
در چشم رودخانه اي مي شود

2007-04-26T17:28:00.000-07:00

...مثل ول گرد ها چرخيدن آغازيدم و ميوه هاي هرزه ي هر باغي را يك به يك چيدم و هر چه قدر كه خواستم هوس كردم، كه هر چه باداباد. فراموشم نبود كه هر چه هست زير تيغ است و هست كوچه هايي كه انتهاي شان بن بست است. فراموشم نبود اما از سر لجاجت و ناپرهيزي هر چه مي توانستم به آغوشش دل باختم.
فراموش ات كردم مرد. بعد از آن همه سال كه هيچ وقت طعمي از چهره ي تو نگاهم نچشيد، هنگامي كه يافتم ات، فراموش ات كردم. آن هنگام كه بودي را از ياد ببر، كه آن هنگام طفلي بودم كه ديدن را از سر ناتواني نمي ديد.
بعدها كه نبودي ديدم ات. پشت حرف ها و خاطره ها و دلتنگي هاي هر لحظه. از روي قاب هايي كه هر سال تصويري از مردي سپيدمو روي آن نقش مي بست. مردي كه از پس پشت همه ي اين ها درك كردم كه سال ها بعد بايد به دامان مادر گيتي پاي مي نهاد.
فراموش كردم، هم تو را هم حرف هايت را. فراموش كردم آن جمله ي آخر را كه نمي خواستم و نمي توانستم باورش كنم. فراموش كردم كه محكوم به مردابي نشوم كه سر آخر به لجن مي كشاند هستي ام را. فراموش كردم كه اين ها را همه گفتي بودي.
نمي دانم و نفهميدم كه چرا آن چه گفتي حقيقت يافت. نمي دانم چرا خدا به من و تو تنها يك ساعت وقت داد. همان خدايي كه...
من پريشان يك جمله بودم براي شروع، ذهنم از هلهله ي كلمات شلوغ بود. تو شروع كردي؛ گفتي از هميشه ي احساس ات كه فكر مي كردي من و تو تنها يك بار صداي يك ديگر را مي چشيم و ديگر فرصتي نخواهيم داشت. گفتي كه اين فرصت از صداي تو باشد و من جمله گي گوش باشم. و من همه گوش شدم تا آوازي را پذيرا باشم كه بند بند وجودم را به نرمي مي نواخت.
تو گفتي؛ از همه چيز، از رويا، از قبيله، از دنيا، از فلان ده كده در سومالي، از كودكان گرسنه ي فلان جزيره ي در نقشه نيامده، از سفره هاي رنگارنگ شب هاي برفي كريسمس، از نقطه نقطه تاريخ، از رفقا و از آن سالار مردي كه من و تو هر چه داريم از اوست. راست مي گفتي قهرمان پدر بود.
از هدف ادبيات گفتي، از اين كه در دل نوشته هاي ام عقده گشايي نكنم. گفتي كه هدف ادبيات اين نيست كه من در آن سر گردان كلمات ضجه بزنم. از پيرمرد، قصه ها گفتي، كه يك روز دل به دريا زد و با آن مرد ديگر چه قصه ها از ادبيات گفت، از غم واژه هاي مادر گفتي.از "توازن قوا" كه اين هميشه يادگارم از توست. از خاطره ها گفتي. از آدم هايي كه سوختند و به بازي گرفته نشدند...
تو مي گفتي و من با تمام وجود حس مي كردم تو را، تو مي گفتي و نمي شنيدي كه من آرام و بي صدا گريه مي كردم صداي ات را، گريه مي كردم آغوش ات را، كلام ات را و گريه مي كردم فرصت آغوشي را كه شايد هيچ گاه ميسر نشود.
گفتي اين بار آخر است و همچنان بار آخر مانده و هنوز دانستنش را فهم ندارم. هم من هستم، هم تو مرد. اما ماه ها گذر كرده و صداي ات آرزوي محالي شده.
در مردستان پنج نفره ي من مرد اول تويي. آن شب تو هم هم پاي مردان ديگر مردستانم گفتي كه من "انسان را رعايت كرده ام" و به تهديد گفتي واي بر من اگر زين پس اين چنين نباشم و به همه چيز قسم كه تا آن جا كه... . گفتي و گفتي تا رسيدي به پرسش، از دوست پرسيدي، پاسخ كه شنيدي گفتي: "تسليت" پيغامش برم. شوخي اش گرفتم، گرچه با جديت محض از آن مي گفتي. به احترام ات، به احترام مقدس و اهواريي كه به تو داشتم و دارم، من كه اعتراض اولين خصيصه ام است خاموش ماندم. اما تو گفتي و بر حذرم داشتي از خطا، گفتي اگر قبول نمي كنم دست كم فراموش نكنم.
و من فراموش كردم. سرم به سنگ خورد. براي بار هزارم خطا كردم. اما قول مي دهم مرد. قول مي دهم كه اين بار آخر است. چرا كه اين بار به جز معني سنگ، معني خون را هم فهميدم.كاش مي شد امشب صداي مردانه ات را شنيد، اما نيستي، نيستي كه ببيني امشب همه ي مجتباي تو يك جا فرو ريخت، چون حرف آخرت را گوش نداده بود.
شايد اين روزها كاري كنم كه آن بار، بار آخر نباشد...

2007-04-26T17:27:00.000-07:00

لعنت به تو مديار، لعنت به تو كه به كثيف ترين واژه ي عالم دلبسته گي مدام داري، لعنت به تو كه استفراغ يك دروغ از دهان يك تمنا، تو را بر خرزهره ي دروازه هاي بهشت مي نشاند.لعنت دمادم بر تو كه ديريافته ترين موجود هستي ، چرا كه حضور تكراري جمله ها را در شب هاي شمع آجين به تحملي رويا گونه به سفاهت مي نشيني و نمي فهمي كه اين در تو مي رسد، از تو بر مي گذرد، بي آن كه واپس نگرد
***
سلاخ نمي گريد استاد. سلاخ قطعه قطعه مي كند همه ي بودن را. همان به كه به پرواز شك كرده باشي.چه شب هاي ظلمت نوش بي باده و بي خاطره اي آمد و رفت و لياقت شك كردن در قاموس بي ناموس چند خاطره و چند ديوان شعر به تماشا نشستن شد دروغ را.
***اي دير يافته با تو سخن مي گويم
بسان ابر كه با طوفان

2007-04-20T15:00:00.000-07:00

انتظار کلمه است در ستايش ديوانه گي

زيرا عشق درست در نقطه اي آغاز مي شود

نقطه اي

زيرا عشق درست در لحظه اي آغاز مي شود

که گمان مي رود به پايان رسيده است

2007-03-28T03:46:00.000-07:00

شباهنگام است،
حوصله ي آسمان سر مي رود اگر نيابم تو را، ابرها مژه هاي خيسي مي شوند آسمان را اگر نگاهت را به نوازشي ميهمانشان نكني،

نازنيا! واژه هايم خسته اند و اگر واژه دل نواز و زلال نام تو نباشد، نمي توانم شبيه باران بشوم و تن از خسته گي برهانم،
وقتي حضور داري در خلوت كوچك من، وقتي تو دست هاي ساكتم را از سمفوني باران مي انباري، وقتي دل ناموزون مرا به آهنگي اصيل مي خواني، احساس مي كنم گوش جهان آغشته به صداي ترنم تو است و من مي توانم ، مي توانم با رگه هاي نور و صدا ريسماني بسازم تا مرا به هر آنچه كه مي خواهم برسانند؛ به تو!

نگارينا! آداب نمي دانم، اين روزها شب ها طولاني تر شده اند. هنگام كه آفتاب بر گرده ي كوهستان رسوب مي كند و شب بي رحمانه بر چشم هاي جهان مي نشيند، تحمل اين همه شعر هاي ناگفته كه منتظرند در حريم تو پر بگيرند يارا و توان مي خواهد،

هنگام كه حس با تو بودن، با نام تو زيستن، در انبوه نگاه تو غرق شدن و در كنار تو مردن همه چيز را فرا مي گيرد،

خسته ام از نوشتن و مدام از دست هايم كلمه مي ريزند و من روياهاي شريفم را ديگر پنهان نمي كنم و«انسان را رعايت مي كنم»

در چند گامي تو هستم و همه ناشناخته هايم را به بال شهاب ها مي بندم، شايد شايد كه رسا باشند،

دست هايم را آينه مي كنم، با خاك آميخته مي شوم، خيسي باران را تحمل مي كنم، در كرانه هاي لاله و شقايق در بي كرانه گي خيال رها مي شوم، تا هر روز رودخانه ها به گلدان شمعداني من بريزند....

نگارينا!
شباهنگام است. من از ترس مي گريزم و مرداب هاي ساكت دنيا طغيان مي كنند، پرنده ها ترانه مي خوانند، باد مي آيد، غزل ها سوار بر نور يك به يك مي آيند، من بيدار مي نشينم...
روز بايد باشد، روز

2007-03-22T15:23:00.000-07:00

از چشمان تو ...

از چشمان تو
كه كودكان بازي گر تاريخ اند
تاريخ شفاهي
تاريخ حقيقي
تاريخ زمان من
و اكنون تاريخ شب هاي من
و مي گويند تاريخ را
تاريخ را مردمان مي سازند، نه نامردمان

از چشم هاي تو
از چشمان سبز تو
كه از پس نوشته هاي ات
به بازي مي گيرند دلم را
و من
در بيم و هراس كه مبادا
دوستت دارم را
پس پشت فريادهاي توامان دلم بشنوي

از چشم هاي تو
از چشمان سبز تو
كه پس هر گفت و گويي
خيالم را تا انتهاي كوچه و پس كوچه هاي دلهره و بيم و اميد
اعجاز گونه به تماشا مي برد

از چشمان سبز تو
كه وقتي مي نگرند
ديگر آداب نمي دانم
ديگر آداب نمي يابم

راستي را چه پديد مي آورند؟
چگونه فرصت معجزتي خواهد بود
تا سازي مرا به آه كودكانه سبزي چشم هاي تو بنوازد؟

به زه نشسته ام
محتاج اشارت شصتي
تا رها شوم
در تلاطم مرداب گونه سبزينه ي بي بديل چشمهاي ات
تا به آتش كشد
كهنه مشق هاي تنهايي را

از چشم هاي تو
كه از تلاوت مرگ اندود استبداد عرق مي كنند و
رسوب مي كنند
بر جداره هاي دود آلود سينه ام

از چشم هاي تو
كه واژه هاي زخمي ام را التيام مي بخشند
تا كلامي نگويي
حاشا
حاشا
كه رسميت نمي يابند

از چشم هاي تو
از چشم هاي سبز تو

2006-12-13T14:11:00.000-08:00

خبر تلخي بود
سر و سنگين
حيرت زده بر جا ماندم
قبل از آن
نگاهم، آماده سوي فرداي خيال انگيز بود

خبر تلخي بود
به دل آتش مي زد
خاطرات از دل خاك
يك به يك تن جدا مي كردند
شب مغمومي بود
من هوس مي كردم
يك قناري باشم
ساكت و سرد و عبوس
بر سر شاخه خشكيده باغ
جغد شومي بودم

خبر تلخي بود
آتش در دل بود

2006-11-06T14:01:00.000-08:00

دوشنبه است :
مياي و من مي بينمت
سه شنبه است:
مياي و من محو چشم هات مي شم
چهارشنبه است :
مياي و نگاهم مي كني
پنج شنبه است :
مياي و دلم رو بر مي داري و ميري
جمعه است :
منتظرت هستم. مياي و دست هام رو مي گيري
شنبه است :
مياي و مي شيني كنارم و هوايي ام مي كني
يكشنبه است :
من مي رم و دلم برات تنگ مي شه
دوشنبه است :
بدجوري عاشقت شدم...

راستي :
سه شنبه كه بشه بدون تو چطوري مي گذره؟

2006-11-02T11:01:00.000-08:00

نوشتن انفجار قلب است در سکوت
وپس از آن دیگر هیچ...

2006-10-19T12:58:00.000-07:00

... راه
از راه ماندن
همان،
تا چون به لفظ "سوار" رسي
مخاطب پندارد نجات دهنده يي در راه است.
و چنين است و بود
كه كتاب لغت نيز
به بازجويان سپرده شد
تا هر واژه را كه معنايي داشت
به بند كشند
و واژه گان بي آر_ش را
به شاعران بگذارند.
و واژه ها به گنه كار و بي گناه تقسيم شد،

به آزاد و بي معني
سياسي و بي معني
نمادين و بي معني
ناروا و بي معني._
و شاعران
از بي آر_ش ترين الفاظ
چندان گناه واژه تراشيدند
كه بازجويان به تنگ آمده
شيوه ديگر كردند

و از آن پس سخن گفتن
نفس جنايت شد

پ.ن 1
شعر از احمد شاملو بود
پ. ن 2
عكس مربوط به دو سال و نيم قبل . يكي از بچه ها گفت چرا اين عكس رو توي مسنجرت گذاشتي. ياد آور خاطرات تلخ. راست مي گفت. ولي دوست دارماين وبلاگ رو با تلخي شروع كنم:(

2005-02-09T04:34:00.000-08:00

نقد صوفی نه همه صافی و بی غش باشد

ای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد

ای خوش آندم که محک تجربه آید به میان

تا سیه روی شود هر که در او غش باشد

این تجاوز رسمی و آشکار به حریم شخصی من است

مرد و قصه و سایه ی مرگ

2005-02-05T13:40:00.000-08:00

آمده ام خانه.نگفتم که اینجا خانه ی قرار من است، گفتم که این خانه و اهلش بدون من چیزی نداشتند که به شب بگویند.آمده ام خانه، همه چیز را و همه کس را و همه ی همه را مزه مزه کنم و سیگاری آتش بگیرم و کنار پنجره بروم و تهران را که زیر پایم است نگاه کنم ومادر بزرگ به هر بهانه یی به اتاقم بیاید و بگوید خوب است که آمدی و من دلم می خواهد فکر کنم و بدانم تمام آن لحظه هایی را که نبودم و یاد به یادم مادر بیافتد و یادم به یاد پدر بیافتد و یادم به یاد صمیمی و چگونه دلتنگ شدنهایش را و من هنوز خسته ام.

و ندانم، از آنچه پیش آمد و از آنچه پیش نیامد و از آنچه گذشت. و ندانم، از رنجی که پدر کشید و از رنجی که نکشید که او قاعده ی بازی نمی دانست و چشمانش چشمه ی اشک. هنوز هم بوی تریکو می دهد و نخ و قلاب و قیچی.که پاهای خسته اش تن و جان خسته ترش را این سو آن سو بکشد و آنها یاریش نکنند و نمی خواهم بشنوم که شبی که از شب هم گذشته بود خوابید ن را خواب ندیده بود و نشسته بود دلگیر و آنها چه می فهمند.

بنشینم، در یک گوشه از چهار گوشه ی ممکن و از دوستی نزدیک این دیوار ها حرص بخورم و نفهمم که چرا آنها آنقدر به هم نزدیکند و چرا مرا در آغوش دارند و من از آنها بیزارم و هی به زمین و زمان فحش بدهم و یکباره یادی به یادم بیاید و صورتم گر بگیرد و قلبم از جا کنده شود که یادم به یاد مادر بیافتد و آخرین باری که دیده بودتم توی اتاقم، آخرین باری که دیده بودتم سر سفره ی شامش و آخرین باری که دیده بودتم توی نگاهش.با همان چهره و باهمان صدا و با همان دستها که بهار می کرد پاییزم را.که او در بیمارستان است و من به ملاقاتش مشتاقم و محروم و آنها چه می دانند.

و بلرزم.از آنچه گذشت و آنچه نگذشت و از شبی که صبح شد و من هنوز ماه را ندیده ام و هی بگویم که این می شود و آن می شود و نه این بشود و نه آن بشود و سر به در بکوبم و به در کوفتنم کسی به پاسخ سر بر نیارد و هنوز هم دیوانه ام و اینجا کسی دیوانه نیست. چه خوب است که اینجا تلفن نیست و کسی نیست و چیزی معقول نیست . معقول هم معقول نیست و حوصله پشت در ذوق ذوق می کند و حوصله اش را ندارم.حقیقت اینجاست و سمت ندارد و من هنوز هستم.

2005-02-03T03:26:00.000-08:00

باز آمدم چون عيد نو تا قفل و زندان بشكنم
وين چرخ مردم خوار را چنگال دندان بشكنم
هفت اختر بي آب را كاين ماكيان را مي خورند
هم آب بر آتش زنم هم بادهاشان بشكنم
گشتم مقيم بزم او چون لطف ديدم عزم او
گشتم حقير راه او تا ساق شيطان بشكنم
گر پاسبان گويد كه هي بر وي بريزم جام مي
دربان اكر دستم كشد من دست در بان بشكنم
چرخ ار نگردد گرد دل از بيخ و اصلش بر كنم
گردون اگر دوني كند گردون گردان بشكنم
خوان كرم گسترده اي مهمان خويشم برده اي
گوشم چرا مالي اگر من گوشه اي نان بشكنم
اي كه ميان جان ما تلقين شعرم مي كني
گر تن زنم خامش كنم ترسم كه فرمان بشكنم